viernes, enero 20, 2006

'de vellos compañeiros, de namorados
que brindan porque
os tempos xa son chegados...'







cantas horas no coche cantando esta cancion

sábado, enero 14, 2006

Que eu sei sempre o que pasa con estas cousas... que agora todo parece moi facil, pero vasme olvidar, seino, seino.
Que nun ano pasan cen mil cousas e a veces ningunha boa. Que se esqueces cousas que prometiches vou deixarme morrer polos bares.
Que xa hai case un mes (trinta dias) que non me chamas.
Que es un covarde.
Que fixen mal en crer.

Seino. Seino.

miércoles, enero 04, 2006

Kina ten medo de dragóns que veñen de alén mar
que se chaman con nomes de lume e cinza,
Kina ten medo a volver a nado
dunha rexión illada, onde todos falan raro.
Kina ten medo a perder
a súa cadeira de cores, as súas gomas do pelo.
Kina ten medo de volver
e xa non ser Kina
nunca máis.

domingo, diciembre 04, 2005

Je voudrais pas crever

Je voudrais pas crever

Avant d'avoir connu


Les chiens noirs du Méxique


Qui dorment sans rêver



(...)



Je voudrais pas crever


Avant d'avoir goûté


La saveur de la mort...

Boris Vian

viernes, noviembre 18, 2005

Nada.

A veces
non hai palabras
porque
non hai nada dentro.


"I stepped from plank to plank
A slow and cautious way;
The stars about my head I felt
About my feet the sea.
I knew not but the next
Would be my final inch
.
This gave me that precarious gait
Some call experience."

(Emily Dickinson)

martes, noviembre 15, 2005

Llorar en el Metro

Llorar en el Metro es alcanzar el grado de tristeza infinita, trescientos grados Fahrenheit que te licuan en lágrimas. Lanzar un SOS al mundo, sabiendo que nadie recoge la botella, nunca, que no se sabe que clase de locos andan por ahí dejando mochilas y libros peligrosos que hablan de amor y libertad. Llorar en el Metro es lanzar un directo a la mandíbula de los habitantes de galerías, seres oscuros que solo vienen y van, que no tienen vida ni trabajo, porque yo solo los puedo ver con sus bolsos a cuestas, leyendo un libro o dormitando entre parada y parada. Llorar en el Metro es hartarse de gritos al mundo. Bajarse del carrusel emocional y sacar al fin la basura que ya apesta en el jardín. Bienaventurados quienes lloran en el Metro, porque salen al anden tristes y limpios de pecado.

martes, agosto 02, 2005

Hai miles de tarefas por facer, rudas, ordinarias, pero creo que non merecen a miña atención.
Levo chamándote dous días. Eu, que non son así.
Eu, coma Marcos de Un Tranvía en SP, "Ando soñando cosas raras (...) Ando soñando que Rosa está muerta"
Ódio a transcripción automática de datos de roldas de prensa de mentira de mañá.
Ódio as túas correcións contínuas e mudas
Previsións para mañá?
Maruxía e forte maruxía. Treboada de nordés. Teletipos. Abelaíñas.